در طبیعت بیش از 300 نوع اسید آمینه وجود دارد، 

که تنها 22 نوع از آنها دارای کد ژنتیکی بوده و در ساختار پروتئین ها شرکت می کنند؛

و به آنها اسیدهای آمینه استاندارد یا اصلی گفته می شود.

که دارای ویژگی های زیر می باشند:

1.همگی دارای حداقل یک کربن نامتقارن یا کربن کایرال در ساختار خود می باشند که همین امر باعث می شود که اسیدهای آمینه از خود فعالیت نوری نشان دهند.

(همه اسید های آمینه به جز گلیسین، ایزولوسین و ترئونین دارای یک کربن نامتقارن می باشند.)

2همگی دارای عامل آمین آزاد به یک کربن یعنی کربن آلفا متصل بوده و همگی آمین نوع اول و آلفا آمینو اسید می باشند.

(به جز اسید آمینه پرولین که عامل آمین آن به دو کربن متصل بوده و آمین آن، آمین نوع دوم و پرولین ایمینو اسید محسوب می شود.)

3.اسیدهای آمینه بسته به اینکه گروه آمین در سمت چپ یا راست قرار گرفته باشد،

به دو دسته L و D یا R و S تقسیم بندی می شوند،

که این دو، تصویر آینه ای یا ایزومر یا انانتیومر یکدیگر می باشند؛

چون نوع L نسبت به نوع D در آب محلول تر است، پس تکامل برای شرکت آمینو اسیدها در ساختار پروتئین ها، نوع L که گروه آمین آن در سمت چپ می باشد را انتخاب نموده و همگی ال آمینو اسید می باشند.

اسیدهای آمینه نوع D نیز در طبیعت موجود می باشند ولی در ساختار پروتئین ها شرکت نمی کنند.

تعداد ایزومری هر اسید آمینه از فرمول 2 به توان n پیروی می کند و n برابر با تعداد کربن کایرال اسید آمینه می باشد.

4.همگی دارای عامل کربوکسیل متصل به کربن آلفا می باشند.